Nowy serial HBO

HBO (Home Box Office Inc) to amerykańska stacja telewizyjna płatna, działająca już od 8 listopada 1972 roku, co czyni ją najdłużej funkcjonującą stacją komercyjną w Ameryce, w Polsce jest dostępna dla widzów już od roku 1996. Stacja nadaje głównie wielkie hity filmowe ale także spektakularne seriale czy od czasu do czasu walki bokserskie, stand-up comedy, okazyjne koncerty.  

 Istotnym wydarzeniem w latach dziewięćdziesiątych dla komercyjnych stacji telewizyjnych było wydanie Telecommunication Act czyli ustawa o zmianie w prawie która dawała telewizjom kablowym większą swobodę (wolność słowa) i większe możliwości na rynku (uczciwość konkurencji). Dzięki temu wydarzeniu innowacje wprowadzone przez HBO mogły mieć miejsce. Stacja zaczęła odnosić wyjątkowe sukcesy związane z produkowanymi przez nich samych programami takimi jak "Tales from the Crypt", "Dream On", "Tracey Takes On...".

 Jednak jednym z programów, który szczególnie przyciągnął uwagę publiczności a także stał się  symbolem HBO to The Larry Sanders Show, który został doceniony przez wielu krytyków  a także fanów.  To co charakteryzowało ten program można określić jako: kwaśny, ostra jak żyletka satyra o próżności, małości, kruchym ego, egoistach i paranojach błysku Hollywood (celebryci). Shandling grał Larrego Sandersa- ból, niepewna gwiazda długiego nocnego programu dyskusyjnego. W tym programie także wokół niego, pracował genialny zespól, w którym grali okropni ludzie jak Rip torn ( był nałogowym pijakiem) maniakalnie oddany producent i Jeffrey Tambor, donosiciel i oportunistyczny chłopak do roboty.

Programy HBO z lat 90 zdobyły wiele znanych nagród takich jak  na przykład Złote Globy czy też Emmy, wysoka  jakość HBO wynika z tego, że nie ma „zwykłych” reklam oraz to, że pisarze piszą tylko i wyłącznie dla HBO, dodatkowym atutem może być iż stacja, promuje u siebie pomiędzy programami – nowości, a także pokazuje filmiki z  planów   gdzie kręci się  dany program. Dzięki temu właśnie pokazaniu „zza kulisów” produkcji, produkcje stają się atrakcyjniejsza dla widza, stacja ta może również pokazywać więcej kontrowersyjnych obrazów takich jak przemoc, akty seksualne czy też przekleństwa  ponieważ nie odczuwa ona presji, na którą narażone są inne stacje telewizyjne.

Od 1977 stacja ta produkowała swoje orginalne programy, skierowanych głównie do dorosłych odbiorców co wynika głównie z nasycenia seriali między innymi przemocą czy też erotyką , natomiast niektóre programy wyprodukowane przed 2001 rokiem były skierowane także do młodszych odbiorców, lecz zostały one przeniesione na kanał HBO family.To właśnie HBO zapoczątkowało modę wśród odbiorców na posiadanie drogich kanałów.  W 1999 roku HBO stał się pierwszym programem kablowym kanałem, który tworzył wysokiej jakości programy. 

Wraz z rokiem 1997 stacja ta wyprodukowała pierwszy jedno-godzinny serial "OZ " wykreowany przez Toma Fontana znanego z" Homicide: Life on the Street", w serialu tym znajdowały się już sceny przemocy w tym  gwałtu,  zapowiadał on zmiany, które  jednak dopiero miały nadejść .

W roku 1999 na antenę został wprowadzony serial "Rodzina Soprano" (1999-2007), który podbił serca nie tylko widzów ale i profesjonalnych krytyków, otrzymał on 111 nominacji do nagrody Emma z czego 21 zostały mu przyznane.

-serial został stworzony przez Davida Chase'a, weterana-producenta, uhonorowanego już nagrodą Emmy za pracę nad The Rockford Files

- Chase zakupił projekt  od sieci, która nie chciała produkować serialu z prawie wszystkimi złymi postaciami; tylko płatna telewizja mogła dać Chase’owi wolność twórczą, żeby mógł zrobić wszystko po swojemu

- pierwszy hit HBO na skalę całego kraju

- nikt ze stacji nie spodziewał się sukcesu, nawet promocja była słabsza niż przy innych produkcjach

- neurotyczny mafioso chodzi do psychiatry leczyć stres, związany z byciem szefem mafii: fabuła przypomina film Analyze This (Depresja gangstera, 1999), stąd bano się oskarżeń o kopiowanie pomysłu

- zanim skończył się pierwszy sezon, dostrzeżono ogromny potencjał serialu; coraz większa promocja

- coroczne nominacje do Emmy w kategorii Outstanding Drama Series, wygrana w 2004 i 2007

- HBO znane było z niewtrącania się do produkcji, dawało swobodę, ale do czasu: po pierwszym dość brutalnym sezonie, serial zaczyna koncentrować się na przeżyciach wewnętrznych postaci, a nie kolejnych trupach natomiast fanom to nie przypadło to do gustu ze względu na za małą liczbę ginących bohaterów.

 

1998 roku HBO przedstawiło 12 częściową mini serię" From the Earth to the Moon" wyprodukowaną przez Toma Hanksa, Rona Howarda i Briana Grazera, (wszyscy od  Apollo 13)  koszt produkcji serialu wynosił $68 milionów.   

- okazał się czymś zupełnie innym niż spodziewali się widzowie znający formę miniserialu od lat 70. : brak ciągnących się wątków fabuły, brak powtarzających się postaci, zamiast obsady pełnej gwiazd pojawiali się ledwo znani aktorzy, a najbardziej znane nazwiska (trójka wymieniona wcześniej) stały po drugiej stronie kamery

- oparty na książce Andrew Chaikina Man on the Moon, przedstawia historię amerykańskiego programu kosmicznego od najwcześniejszych "wyścigów" między USA a ZSRR, przez misję Apollo 17, aż do ostatniego lądowania na Księżycu

- imponujące efekty specjalne

- zwycięzca nagrody Emmy w kategorii Outstanding Miniseries

- wzór dla takich produkcji jak: Band of Brothers (2001), John Adams (2008), Generation Kill (2008) i The Pacific(2010)

      

 W tym samym roku serca odbiorców podbił serial Sex and the City(1998-2004) Producent Darren Star (wcześniej  Beverly Hills, 90210 i Melrose Place)

- na podstawie książki Candace Bushnell, która opiera się na jej kolumnie dla The New York Observer - życie czterech młodych kobiet (Sarah Jessica Parker, Kim Cattrall, Kristin Davis, Cynthia Nixon) mieszkających w Nowym Jorku; moda, miłość, przyjaźń  

- 50 nominacji do Emmy, wygrana w 2001 Outstanding Comedy Series, dwa filmy spin-off

- początkowo krytykowany, głównie za postaci, których celem miał być tylko sex, drinki i ciuchy (a przecież nie o to walczyły feministki)

- w ciągu 6 sezonów postacie i sam serial dojrzały: obraz spełnienia młodzieńczych marzeń oraz pean na cześć kobiecej przyjaźni

 

2001 rok to początek serialu Six Feet Under (2001-2005), którego twórcą był Alan Ball.

-Alan Ball dostał Oscara za scenariusz do American Beauty (podobno pomysł serialu o rodzinie mającej dom pogrzebowy podrzuciło HBO…)

- kolejny hit

- różne odsłony serialu: czarna komedia, ostry dramat, czasem dość soap-operowo, a innym razem filozoficzno-egzystencjalnie

- „haczyk” serialu, czyli historia dwóch bardzo różnych od siebie braci, którzy po śmierci ojca muszą przejąć rodzinną firmę pogrzebową, odchodzi z czasem na dalszy plan, a ważniejsze stają się poszczególne dramatyczne historie kilku głównych postaci

- uznawany z „kreatywnie niekonsekwentny”

 

Tak zwana  Wielka Trójka serialu HBO to właśnie The Sopranos, Sex and the City, Six Feet Under

W 2002 roku HBO wypuściło serial The Wire, który jednak nie odniósł takiego sukcesu jak Rodzina Soprano, w 2008 wielki sukces odniosła Czysta Krew  na podstawie powieści Charlaine Harris, wyprodukowane i wykreowany  przez Adama Balla, który wcześniej współpracował z HBO przy Six Feet Under.  Twórca zainspirował się książką Harris gdy po wejściu do księgarni zainteresował się  pierwszą częścią serii, a po przeczytaniu postanowił przenieść historie w realia serialu telewizyjnego do czego przekonał samą autorkę powieści.  Istotną częścią serialu jest sekwencja otwierająca serialu, która otrzymała nominację do nagrody Emma, została stworzona w niezależnej kompanii filmowej  Digital Kitchen. True Blood Opening

Już od 17 kwietnia 2011  roku sukces odniósł serial Gra o tron na podstawie serii książek  autorstwa Georga R. R. Martina, pierwszy tom sagi Pieśń Lodu i Ognia rozpoczyna ten serial ( każdy kolejny sezon to kolejna książka z sagi tego pisarza) . Serial stworzony został przez Davida Benioffa i D. B. Weissa. Serial zachwyca rozmachem, różnorodnością plenerów, budowli a także przepięknymi strojami bohaterów i efektami specjalnymi, które to tworzą niepowtarzalny klimat.

Następnym sukcesem był serial Girls ( od  5 kwietnia 2012 roku) wykreowany przez Lene Dunham, która jednocześnie jest odtwórczynią głównej roli w serialu . Fabuła oraz postać głównej bohaterki luźno oparte są na  jej doświadczeniach życiowych, czyni to ten serial  w pełni autorskim a także można by się posłużyć słowem „prywatny” ( między innymi na zarzuty o rasizm spowodowany brakiem czarnoskórych bohaterów, Dunham broniła się tłumacząc iż koncentruje się głownie na swoim doświadczeniu życiowym a nie poprawności politycznej)  .

Aktualnie serca podbił już  nowy serial tej stacji telewizyjnej o tytule Detektyw emitowany od 12 stycznia 2014 roku, którego twórcą jest Nic Pizzolatto ( napisał również scenariusz)  .

 nowy serial HBO cechy charakterystyczne :

- w serialach tej stacji bardzo często główni bohaterowie są postaciami negatywnymi tzw.  Antybohater

- niepowtarzalność historii

- dbanie o jak najwyższy poziom i jakość  produkcji serialu

- Operator zaliczany jest do czołówki zawodów branży filmowej. To właśnie od jego wizji zależy plastyczny kształt obrazu, który w głównej mierze tworzy odpowiedni klimat fabularnej historii.

-Produkcje skierowane są głównie do dorosłego widza przez zawarte w serialach sceny przemocy, seksu czy też przekleństw . Udało mi się doszukać podsumowania samych fanów w internecie w sprawie kontrowersyjnej seksualności w  serialu  : IT'S NOT PORN. IT'S HBO

-Wszystkie seriale HBO są fotografowane w podobny sposób: powolne jazdy kamery, typowa kolorystyka zdjęć (rzadko występuje z wyjątkiem "Kompanii Braci" tzw. kamera z ręki. ) Te i inne formy obrazowania wykreowanej przez scenarzystów i odpowiednio poprowadzonej przez reżysera historii w głównej mierze charakteryzują produkcje tej stacji.

-Wysoki poziom gry aktorskiej  co potwierdza wiele nagród na przykład: James Gandolfini ("Rodzina Soprano" - Złoty Glob, 3 nagrody Emmy), Frances Conroy ("Sześć stóp pod ziemią" - Złoty Glob), Sarah Jessica Parker ("Seks w wielkim mieście" - 4 Złote Globy, 2 nagrody Emmy) Ian McShane ("Deadwood" - Złoty Glob), Al Pacino ("Anioły w Ameryce" - Złoty Glob), Meryl Streep ("Anioły w Ameryce" - Złoty Glob). Nie tylko  pierwszoplanowi aktorzy przejawiają wysoki poziom ale także wszyscy występujący w serialu aktorzy, nawet ci którzy grają role epizodyczne są dobierani bardzo dokładnie.

- wysoki poziom montażu a także stosowanie wielu efektów specjalnych

- stworzenie serialu autorskiego - reżyser posiada wolną rękę w kreacji swojego dzieła, często jest też producentem samego serialu, współpracował już przy wcześniejszych produkcjach HBO (Adam Ball), odtwórcą głównej roli (Lena Dunham) czy też ma już wiele wcześniejszych doświadczeń filmowych( Tom Hanks)

- Dbałość o poziom scenografii, która ma ogromne znaczenie tam, gdzie prawda historyczna jest równie istotna, co sama opowieść, której fabuła rozgrywa się na tle niekiedy wielkich wydarzeń. Przedstawione w "Rzymie" świątynie, pomniki, ulice, a także graffiti, zostały odwzorowane na podstawie ruin Pompeji w i Herkulanum. Kostiumy i zbroje zostały ręcznie wykonane, a monety wybite w watykańskiej mennicy.  W serialu Gra o tron, kostiumy są specjalnie dopasowywane do aktora a także kreacji postaci, zachwycają szczegóły wykonania ubrań czy też misterność w zdobieniach przedmiotów takich jak naczynia, meble czy też broń. Aktorom towarzyszą specjalni nauczyciele, pomagający przyswoić im umiejętność posługiwania się tymi przedmiotami na przykład nauka walki daną bronią.  Gra o tron - stroje materiały dodatkowe

W "Kompanii Braci" 17 mln $ wydano dekoracje. Scenografowie serialu zlecili produkcję 500 par butów, wykonanych zgodnie z ich amerykańskim pierwowzorem. Na potrzeby serialu zakupiono i uszyto około 2,000 mundurów wojskowych (niemieckich i amerykańskich). Wszystkie z 1,200 kostiumów noszonych przez osoby odgrywające role cywilne to autentyczne ubrania z epoki. Pozwala to wyobrazić sobie ogrom przedsięwzięcia, dorównującego filmom kinowym (jak np. "Szeregowiec Ryan") .

-Także na polu muzycznym HBO prezentuje się znakomicie, zatrudniając do współpracy światowej sławy kompozytorów. Thomas Newman ("Anioły w Ameryce"), Michael Kamen ("Kompania Braci"), Jeff Beal ("Carnivale", "Rzym") , także sekwencje otwierające seriali budzą zachwyt czy takie animowane jak w Grze o tron czy też jak już poprzednio przeze mnie wspomniana sekwencja z Czystej Krwi.

 Prezentacja ;) http://prezi.com/eadtkxtnx0z7/edit/#3_24309637

Źródła wiedzy :

Wikipedia

http://film.org.pl/prace/seriale_hbo.html

http://www.soundonsight.org/its-not-tv-hbo-the-company-that-changed-television-fall-and-rise/

http://www.soundonsight.org/its-not-tv-hbo-the-company-that-changed-television-golden-age-part-3/

http://www.museum.tv/eotv/homeboxoffi.htm

http://kultura.newsweek.pl/-dziewczyny---nowy-hit-hbo-podbija-ameryke,100814,1,1.html

Garażowe emocje w programie Aukcja w ciemno. Próba analizy gatunkowej.

            Program.

           

            Zysk lub porażka, słowem hazard na skalę garażową. Program przenosi nas w środowisko licytacji starych, opuszczonych storage box-ów w różnych zakątkach Stanów Zjednoczonych. Kto wie co znajduje się w środku? Być może antyki warte tysiące a być może zwykłe bezwartościowe rzeczy. Uczestnicy licytują, walczą między sobą by zarobić na sprzedaży jak najwięcej. Każdy chce zgarnąć dla siebie najlepszy kontener a emocje rosną gdy dochodzi do wyceny zakupionych przedmiotów przedmiotów.

            Po raz pierwszy na ekranie Aukcja w ciemno (Storage Hunters) pojawiła się w amerykańskiej telewizji TruTV w czerwcu 2011 roku. I właściwie od momentu wypuszczenia pilota zainteresowanie perypetiami ludzi o nietypowym sposobie zarobkowania rosło. Umożliwiło to powstanie dwudziestu dwóch odcinków pierwszego sezonu a następnie kolejnych dwóch sezonów. Słowa pilot i sezon nie są tutaj niewłaściwe bowiem konstrukcja programu ma w sobie wiele z serialu. Obok przypadkowych osób na licytacji pojawiają się stałe postaci: Brandon i Lori Bernier, Jesse McClure, Tarrell "T-Money" Wright, Ron "Papa Bear" Kirkpatrick, oraz aukcjoner Sean Kelly i jego pomocnik Cameron "Green Mile" Rowe. Jako widzowie znamy ich lepiej z odcinka na odcinek, śledzimy ich losy, kibicujemy im. Prowadzący aukcję także jest ważną figurą i nie jest anonimowe, poznajemy go jako jednego z aktorów. Z kolejnych epizodów wyłania się obraz całości.

            Popularność Aukcji w ciemno przyczyniała się do emitowania programu w innych stacjach. Na gruncie amerykańskiej telewizji była to np.: stacja Dave. W Polsce natomiast, jej dystrybucją zajmuje się Discovery Channel oraz Puls. Co ciekawe gdy przyjrzeć się pakietowi programów oferowanych obecnie przez Discovery, Aukcja wpisuje się jedynie w szerszy nurt Reality TV opartych o licytację. Wyprodukowane w U.S.A programu takie jak Auction Hunters czy Storage Wars zbudowane są w tej samej konwencji, której osią jest aukcja oraz relacje kupujących przebiegające w różnych konfiguracjach. Dodatkowo pojawiły się programy takie jak: Walka o bagaż, Wojny magazynowe: Kanada, Walka o kontener. Charakterystycznym ich wyznacznikiem jest próba zbudowania wrażenia autentyczności wokół prezentowanych licytacji.

            Gatunek w ciemno.

            Zabiegi marketingowe wokół programu, jednoznacznie sytuują Aukcje w ciemno w obszarze Reality TV. Gdy Discovery mówi o swoim show przyrównuje je do dokumentu. Reklamy poprzedzające Aukcję pokazują pewien autentyzm opisując zazwyczaj niezwykłe przedmioty znalezione przez uczestników. Pewne elementy sposobu obrazowania, prowadzenia kamery, są zaczerpnięte właśnie z technik dokumentalnych czy reporterskich. Dużą rolę w każdym z epizodów odgrywają momenty poszczególnych uczestników sam na sam z kamerą. Te krótkie przebitki kojarzące się z „pokojem zwierzeń” Big Brother'a spełniają dwie funkcje. Po pierwsze odpowiadają za rozwój postaci w toku wydarzeń oraz relacji z pozostałymi. Jest to zabieg umacniający wrażenie realności bohatera. Poznajemy jego skryte emocje, pragnienia i plany; postać ekranowa jest w dialogu z telewidzem. Po drugie „momenty” sytuują się gdzieś poza czasem przebiegu głównych zdarzeń. Bohaterowie najczęściej komentują to co właśnie obejrzał widz. Mają wiedzę na temat wszystkiego co się wydarza a więc ich perspektywa jest retrospektywna. Wzmacnia to dodatkowo wrażenie reportażu przeszłości, prowadzonego subiektywnie, przez każdą postać z osobna.

            Kolejną techniką realizacyjną przemawiającą za realnością jest rytualizacja, czynności ekranowych. Każda aukcja odbywa się w innym miejscu lecz zawsze wygląda tak samo. Początkowo uczestnicy przyjeżdżają na miejsce i kłócą się między sobą o to kto zwycięży. Średnio do sprzedania są trzy garaże/kontenery a licytację każdego z nich poprzedza wyczekiwane przecięcie kłódki. Licytujący nie mogą wchodzić do środka, mogą jedynie przez chwilę oglądać przedmioty znajdujące się w środku by ocenić ich wartość. Rozpoczyna się aukcja. Sean Kelly prowadzi ją bardzo dynamicznie, nadając pseudonimy licytującym (element humorystyczny). Uczestnicy programu walczą między sobą, w zależności od tego jak ocenili kontener. Gdy ktoś już zakupi box, zaczyna się wycena rzeczy, która jest dosyć umowna i zazwyczaj nie poparta żadnymi argumentami. Gdy coś sprawia prawdziwy kłopot przy ocenie wartości, bohaterowie udają się do rzeczoznawcy.

            Rytualizacja porządkuje każdy odcinek z osobna ale i całość programu. Oprócz tego do widza dociera sygnał, że to na czym powinien skupić uwagę, to co jest zmienne, to przedmioty znajdowane przez uczestników. Pokazywane w realistycznym ujęciu wnętrza kufrów, zamkniętych sejfów, walizek, pudeł, pochowane złoto, antyki jawią się jako prawdziwe.

            Czy program telewizyjny w tym przypadku dokumentuje aukcje? Czy można tutaj mówić o  realizmie? Zdanie widzów i fanów są podzielone. Można spotkać opinie, że Aukcja w ciemno jest fałszywa. Wskazuje na to kilka elementów. Po pierwsze fakt że licytacje zawsze są wygrywane przez jednego z uczestników programu, zupełnie jakby inni postronni ludzie nie byli dopuszczeni do możliwości zysku (wtedy musieliby zostać zaanektowani przez program). Przemawia to za mocnym wpływem scenariusza na przebieg wydarzeń co w dużej mierze ogranicza możliwości  dokumentalne. Z całą pewnością Aukcja jest show. Widać dramaturgiczne zabiegi obrazowe mające na celu podkreślić rywalizacje o pieniądze. Pojawia się nawet muzyka w tle w zależności od powodzenia lub niepowodzenia, triumfalna lub prześmiewcza. Wspominane wyżej elementy Reality Show z jednej strony wprowadzają konwencję realizmu, z drugiej natychmiast ją deonstuują. Stają się chwytami wytwarzaniu napięcia i w gruncie rzeczy świata fikcyjnego, opartego o atrakcję.

            Realistyczna konwencja Aukcji w ciemno nie pozwala na jednoznaczne przyporządkowanie do konkretnego gatunku, choć sytuuje się najbliżej Reality TV. Kontekst kanału dystrybucji nie pozostaje bez w pływu na klasyfikację gatunkową. Discovery Channel z założenia, przynajmniej kilka lat wcześniej realizowało strategię popularyzacji nauki. W dzisiejszym discovery coraz częściej pojawiają się programy rozrywkowe luźno związane z faktami naukowymi. Obok nurtu opisywanego tutaj, istnieje cała gama programów „dokumentalnych” opowiadających o survivalu, jak show Bear Gylls'a czy programy w stylu Nagi instynkt przetrwania. Silną tendencja zauważalną w repertuarze Discovery są programy poświęcone wydobywaniu złota, również realizowane w konwencji reality, przykładowo Morze złota.

            Nie są to dokumenty sensu stricto. Należało by raczej wyrażać się o niech jako o show stylizowanych na dokument. Pokazywanie sprowadza się właściwie do autentyczności zdjęć fotograficznych i technik filmowania. Montaż w Aukcji w ciemno jest udramatyzowany i służy budowaniu określonej narracji, również emocjonalnej.

            Pomimo fragmentaryczności konstrukcji Aukcji w ciemno (mam na myśli retardacje związane z komentarzami bohaterów) oraz jawnej strategi czerpania z Reality TV, program przyciąga uwagę wielu widzów, którzy zdając sobie sprawę z jego komercyjnej konstrukcji nie zaprzestają spędzania przed ekranami kolejnych godzin.   

 https://coggle.it/diagram/534be4aa98a035255b0071fe/aeb58d1be84989292f0c1fabdd98018aa6419de40e9a5edf54db03acd1cd8c13